ബെയ്‌റൂട്ട്: 'ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ട്... പക്ഷേ എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടതെന്ന് മാത്രം ഞങ്ങള്‍ക്കറിയില്ല.' ബെയ്‌റൂട്ടിന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പായിരുന്ന ദഹിയയിലെ ഹാരെത് ഹ്രീക്കില്‍ നിന്ന് വന്ന ആ സന്ദേശത്തിന് മരണത്തിന്റെ മണമായിരുന്നു. ഒരു ജനതയുടെ വേരുകള്‍ പിഴുതെറിയപ്പെടുമ്പോള്‍, ആ വേരുകളില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന മണ്ണും സ്വപ്നങ്ങളും ഒരുപോലെ കരിഞ്ഞുപോകുന്ന കാഴ്ചയാണിന്ന് ലെബനന്‍.

നയതന്ത്രത്തിന്റെ ശീതീകരിച്ച മുറികളില്‍ 'ഒഴിപ്പിക്കല്‍' എന്നത് കേവലം അക്ഷരങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. എന്നാല്‍ ദഹിയയിലെ ഇടുങ്ങിയ തെരുവുകളില്‍ ആ വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥം 'അനാഥത്വം' എന്നാണ്. യുദ്ധവിമാനങ്ങളുടെ ഇരമ്പലുകള്‍ക്കിടയില്‍, ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവന്‍ സമ്പാദിച്ച ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു ചെറിയ സ്യൂട്ട്‌കേസിലേക്ക് ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി ഇറങ്ങിത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നവന്റെ നിസ്സഹായത വാക്കുകള്‍ക്ക് അതീതമാണ്.

ജീവന്‍ തുടിച്ചിരുന്ന തെരുവുകള്‍
ദഹിയ എന്നത് സൈനിക ഭൂപടത്തിലെ വെറുമൊരു അടയാളമായിരുന്നില്ല. അത് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വലിയ ക്യാന്‍വാസായിരുന്നു. പലചരക്ക് കടകള്‍ക്ക് മുകളിലെ ബാല്‍ക്കണികളില്‍ ഇരുന്നു കാപ്പി കുടിച്ചിരുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങള്‍, സ്‌കൂള്‍ ബസ്സുകളുടെ ഹോണ്‍ മുഴക്കങ്ങള്‍, ഫാര്‍മസികള്‍ക്കും കഫേകള്‍ക്കും ഇടയിലൂടെ ഒഴുകിയിരുന്ന മനുഷ്യക്കടല്‍. ഇന്ന് ആ തെരുവുകള്‍ നിശബ്ദമാണ്. ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിക്കുന്നത് ബോംബുകളുടെ ശബ്ദമോ, അല്ലെങ്കില്‍ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ പായുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ കരച്ചിലോ മാത്രമാണ്.

മെത്തകളും പാത്രങ്ങളും കുത്തിനിറച്ച മൂന്ന് ചക്ര വാഹനങ്ങള്‍ വടക്കോട്ട് നീങ്ങുന്നത് കാണുമ്പോള്‍, അതൊരു വലിയ 'പുറപ്പാട്' പോലെ തോന്നും. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാത്ത യാത്ര. പിന്നില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു പോരുന്നത് വെറും വീടുകളല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വം കൂടിയാണ്.

അഭയാര്‍ത്ഥിയാകുന്ന ദൈന്യം

നാലാം ജനീവ കണ്‍വെന്‍ഷന്റെ തണലില്‍ സുരക്ഷിതത്വം ലഭിക്കേണ്ട മനുഷ്യര്‍ ഇന്ന് തെരുവോരങ്ങളില്‍ അഭയം തേടുകയാണ്. ഏഴു ലക്ഷത്തോളം മനുഷ്യര്‍ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ അന്യരായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. വിദ്യാലയങ്ങള്‍ ഇന്ന് വീടുകളല്ല, മറിച്ച് ശേഷിയുടെ മൂന്നിരട്ടി മനുഷ്യര്‍ തിങ്ങിപ്പാര്‍ക്കുന്ന കൂടാരങ്ങളാണ്. ബെയ്‌റൂട്ടിന്റെ തണുത്ത തെരുവുകളില്‍ ആകാശത്തെ പുതപ്പാക്കി ഉറങ്ങുന്ന പതിനായിരങ്ങള്‍. ഒരിക്കല്‍ ലെബനനില്‍ അഭയം തേടിവന്ന സിറിയന്‍ അഭയാര്‍ത്ഥികള്‍, വീണ്ടും മരണത്തിന്റെ നിഴല്‍ വീണ അതിര്‍ത്തികള്‍ കടന്ന് സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് തന്നെ പലായനം ചെയ്യുന്നു.

നീതിയുടെ അസ്തമയം

'സിവിലിയന്‍ സംരക്ഷണം' എന്ന മനോഹരമായ വാചകം കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞാണ് ഈ കൂട്ടപ്പലായന ഉത്തരവുകള്‍ വരുന്നത്. എന്നാല്‍, ഓരോ ഉത്തരവും ഒരു നഗരത്തിന്റെ തകര്‍ച്ചയെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. സുരക്ഷിതമായ പാതകളോ, മടങ്ങിവരാമെന്ന ഉറപ്പോ ഇല്ലാതെ ഒരു ജനതയെ കാറ്റിലിട്ട കരിയില പോലെ പറത്തിവിടുകയാണ്.

ദഹിയയിലെ ആ പഴയ ബാല്‍ക്കണികള്‍ ഇനി എന്ന് ചിരിക്കുമെന്ന് ആര്‍ക്കും അറിയില്ല. തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഇന്നും ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ഒരു പാവയോ, പാതി വായിച്ചുതീര്‍ത്ത പുസ്തകമോ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നുണ്ടാകാം, തങ്ങളെ തനിച്ചാക്കി പോയ ആ ഉടമസ്ഥരുടെ മടങ്ങിവരവിനായി.